วันที่สาม 25 พฤศจิกายน 2552 วันที่สามแล้ว…เมื่อคืนนอนหลับไม่สนิทตื่นหลายรอบ แต่ความง่วงและความขี้เกียจทำให้ลุกขึ้นจริงๆ ตีห้าครึ่ง ตื่นมานั่งสักพัก, สวดมนต์ทำวัตรเช้า, แผ่เมตตา, อาบน้ำเตรียมตัวไปทานข้าว (เมื่อคืนเบี้ยวไม่ได้อาบ) วันนี้ไปศาลาเจ็ดโมงนิดๆ ทักทายคนอยู่วัดด้วยกันแป็ปนึงแล้วเข้าไปนั่งในศาลาใหญ่ สักประมาณ 8 โมงครูบาอ้าก็มาเทศน์ ครูบาอ้าแจ้งว่าวันนี้หลวงพ่อขอพักวันนึง ไม่งั้นพรุ่งนี้ท่านไม่มีแรงสอน เราได้ฟังแล้วรู้สึกสำนึกในความเมตตาของหลวงพ่อและครูบาอ้ามาก ตั้งใจจะปฎิบัติถวายแก่ครูบาอาจารย์ให้สมกับที่ท่านเสียสละกำลังกายและกำลังใจสั่งสอนพวกเราตลอดหลายปีที่ผ่านมา ครูบาอ้าท่านเริ่มสอนว่า “ถ้าเราจับหลักได้นะ การภาวนานะมันไม่ยากหรอก  จับหลักไว้ให้แม่น เรามีสติตามรู้กายตามรู้ใจด้วยใจตั้งมั่นและเป็น กลาง” “ส่วนใหญ่ที่เรารู้ ใจไม่ค่อยตั้งมั่นหรอก ใจมักจะถลำไปดูอารมณ์ มันทนไม่ได้ที่จะรู้เฉยๆ พอเห็นปุ้ปจิตมักจะไปจ้องดู ไปตระครุบมัน คอยดูว่ามันคืออะไร…ใจมันถลำไปแล้ว” “จริงๆ ดูง่ายๆ เลยนะ อะไรเกิดขึ้นก็ให้มีสติตามรู้ไปด้วยใจที่ตั้งมั่นและเป็นกลาง พอใจเป็นกลางก็เห็นจะไตรลักษณ์ เห็นความจริงของกายของใจ ใจจึงจะยอมรับความจริง” “ส่วนใหญ่เวลาดู…

วันที่สอง 24 พฤศจิกายน 2552 วันนี้ตื่นแต่เช้าประมาณตี 4 กว่า ๆ เพิ่งทราบตอนจะนอนว่าลืมเอานาฬิกาปลุกมาวัดด้วย ที่ตื่นเช้าไม่ใช่อะไรหรอกนะ หนาวมากๆๆ ขนาดใส่เสื้อยืด + เสื้อหนาวแบบสเวตเตอร์สวมหัว + เสื้อแจ็กเก็ตอย่างหนาตัวใหญ่ๆ ทั้งหมดสามชั้นยังหนาวสะท้านจนต้องตื่น สาเหตุเพราะพื้นห้องเป็นหินอ่อนความเย็นเลยถ่ายทอดผ่านเสื่อขึ้นมาถึงตัว + ผ้าห่มค่อนข้างบาง คืนนี้จะเอาเบาะยางพาราบางๆ ที่เค้าปูไว้ให้บนตั่งมาปูพื้นก่อนหนึ่งชั้นแล้วค่อยปูเสื่อ จะได้ไม่หนาวมาก ตี 5 กว่าๆ เริ่มทำวัตรเช้า เดินจงกรม + นั่งสมาธิอีกเล็กน้อยพอเป็นพิธี เห็นเลยว่าใจยังไม่เป็นธรรมดา ประคองอยู่ตลอด ดิ้นรนไม่เลิก อ้อ เมื่อวานตอนเดินจงกรมในศาลาเห็นอัตตาตัวเองมากมาย ขนาดปฎิบัติไม่เอาไหนอัตตายังตัวเบอเริ่ม จะกูเก่งไปถึงไหน..พ่อคุ้ณณ อาบน้ำเสร็จมัวแต่โอ้เอ้เล็กน้อยเลยไปถึงศาลาอาหารประมาณ 7.20 วันนี้ไม่แน่ใจว่าหลวงพ่อท่านอยู่วัดหรือเปล่า…

อยู่สวนสันติธรรม 1 บันทึกนี้เขียนเพื่อเป็นข้อเตือนใจแก่ตนเองถึงคำสอนของครูบาอาจารย์ขณะอยู่ที่สวนสันติธรรม (ชื่อในขณะนั้น ชื่อปัจจุบันคือ วัดสวนสันติธรรม) และบันทึกช่วงเวลาที่มีโอกาสภาวนาใกล้ครูบาอาจารย์ ได้เรียนรู้ใจตนเองในที่สัปปายะ  เบื้องต้นต้องบอกว่าผมเป็นเพียงผู้เริ่มเดิน ปฎิบัติได้ล้มลุกคลุกคลานมาก ๆ บันทึกนี้จึงเพียงบันทึกเรื่องราวชีวิตประจำวันทั่วไป อย่าได้ถือว่าเป็นการสอนธรรมะอะไร ที่จดบันทึกเพราะได้รับแรงบัลดาลใจจากน้อง tynanus, น้อง brilliantty และ น้อง dekchaiboy ที่เขียนบันทึกการปฎิบัติระหว่างการไปปฎิบัติธรรม อนุโมทนาน้องด้วย มีโอกาสได้ไปพักที่สวนสันติธรรม 5 วันระหว่างวันที่ 23 – 27 พฤศจิกายน 2552 เป็นการไปอยู่วัดเป็นครั้งแรกอย่างสมัครใจ (ตอนเรียนมหาวิทยาลัยเคยเข้าค่ายที่วัดหนึ่งเป็นเวลาเจ็ดวัน แต่ตอนนั้นภาคกึ่งบังคับ) สำหรับคนไม่เคยไปอยู่วัดก็ต้องตื่นเต้นกังวลเป็นธรรมดา จะเจออะไรไหมนะ จะหิวไหมนะ จะหนาวไหมนะ ฯลฯ ขอเริ่มเขียนเป็นวัน ๆ จะเขียนธรรมะที่ครูบาอาจารย์แนะนำสั่งสอน แต่ขอเว้นไม่เขียนถึงธรรมะที่ครูบาอาจารย์แนะนำเฉพาะบุคคลนะครับ วันแรก 23…