วันที่สี่ 26 พฤศจิกายน 2552 วันนี้ตื่นตั้งแต่ตี 3 ด้วยอารมณ์โทสะว่าตื่นมาทำหยังฟะ ยังง่วง + มึน อยู่เลย จะนอนต่อก็ไม่หลับเลยเปิดฟัง mp3 หลวงพ่อนอนเล่นไปด้วย สักพักตื่นมาสวดมนต์ทำวัตรเช้า นั่งสมาธิ + ทำมือหลวงพ่อเทียนอีกแป็ปนึง (แป็ปจริง ๆ อย่างละ 5 นาทีได้) ยังเพ่งอยู่พอสมควรนะ ตั้งใจมากไปโดยเฉพาะการทำในรูปแบบเสร็จก็ออกไปเดินเล่นข้างนอก แปลกเนาะ…เดินตอนเช้ามืดไม่กลัวเหมือนตอนกลางคืน (ทำไมหว่า? หรือคิดว่าอีกเดี๋ยวก็เช้าแล้ว..)  ดาวตอนเช้าสวยอีกแบบเพราะไม่มีแสงจันทร์มากวน เห็นดาวชัดเจนกว่าหัวค่ำมาก เดินชิวสักพักกลับมาห้องนั่งอ่านหนังสือต่อ อาบน้ำออกไปศาลาใหญ่ตั้งแต่ยังไม่ 7 โมง เอาปิ่นโตจากห้องอาหารไปไว้ในศาลาใหญ่แล้วออกมาข้างนอก (วันนี้น่าจะเป็นวันที่สวนสันติธรรมเปิดให้ญาติโยมมาฟังธรรมได้ ผู้เขียน, 2569) เดินเล่นเจอเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัย เพื่อนคนนี้เก่งมากๆ entrance ได้คะแนนสูงสุดของประเทศสาขาศิลป-คำนวณของปีนั้นเลย ตอนนี้ลาออกจากงานประจำมาเป็นครูสอนโยคะ เพิ่งกลับจากปฎิบัติธรรมที่วัดบุญญาวาส อนุโมทนากับเพื่อนด้วยนะ กลับมาศาลาใหญ่เตรียมตัวฟังหลวงพ่อ วันนี้นั่งแถวหน้าสุดแถมนั่งตรงข้ามกับหลวงพ่อ ตื่นเต้นเป็นพิเศษ 7.30 หลวงพ่อออกมาไปกราบพระอาคันตุกะก่อนท่านเทศน์ ตอนหลวงพ่อกราบพระอาคันตุกะใจปีติมาก เป็นจริยวัตรที่งดงามของภิกษุสงฆ์จริง ๆ (ปีติมาก ๆ อีกครั้งช่วงที่คณะสงฆ์กราบพระประธานและกราบพระอาวุโสสูงสุดก่อนฉันเช้า) ช่วงเช้าหลวงพ่อเทศน์สนุก ลองฟังแบบคอยดูสภาวะก็เห็นกายมันขยับ มันหัวเราะเป็นพักๆ…

วันที่สาม 25 พฤศจิกายน 2552 วันที่สามแล้ว…เมื่อคืนนอนหลับไม่สนิทตื่นหลายรอบ แต่ความง่วงและความขี้เกียจทำให้ลุกขึ้นจริงๆ ตีห้าครึ่ง ตื่นมานั่งสักพัก, สวดมนต์ทำวัตรเช้า, แผ่เมตตา, อาบน้ำเตรียมตัวไปทานข้าว (เมื่อคืนเบี้ยวไม่ได้อาบ) วันนี้ไปศาลาเจ็ดโมงนิดๆ ทักทายคนอยู่วัดด้วยกันแป็ปนึงแล้วเข้าไปนั่งในศาลาใหญ่ สักประมาณ 8 โมงครูบาอ้าก็มาเทศน์ ครูบาอ้าแจ้งว่าวันนี้หลวงพ่อขอพักวันนึง ไม่งั้นพรุ่งนี้ท่านไม่มีแรงสอน เราได้ฟังแล้วรู้สึกสำนึกในความเมตตาของหลวงพ่อและครูบาอ้ามาก ตั้งใจจะปฎิบัติถวายแก่ครูบาอาจารย์ให้สมกับที่ท่านเสียสละกำลังกายและกำลังใจสั่งสอนพวกเราตลอดหลายปีที่ผ่านมา ครูบาอ้าท่านเริ่มสอนว่า “ถ้าเราจับหลักได้นะ การภาวนานะมันไม่ยากหรอก  จับหลักไว้ให้แม่น เรามีสติตามรู้กายตามรู้ใจด้วยใจตั้งมั่นและเป็น กลาง” “ส่วนใหญ่ที่เรารู้ ใจไม่ค่อยตั้งมั่นหรอก ใจมักจะถลำไปดูอารมณ์ มันทนไม่ได้ที่จะรู้เฉยๆ พอเห็นปุ้ปจิตมักจะไปจ้องดู ไปตระครุบมัน คอยดูว่ามันคืออะไร…ใจมันถลำไปแล้ว” “จริงๆ ดูง่ายๆ เลยนะ อะไรเกิดขึ้นก็ให้มีสติตามรู้ไปด้วยใจที่ตั้งมั่นและเป็นกลาง พอใจเป็นกลางก็เห็นจะไตรลักษณ์ เห็นความจริงของกายของใจ ใจจึงจะยอมรับความจริง” “ส่วนใหญ่เวลาดู เราอยากดูให้ชัดๆ ทำให้เราไป focus โอกาสที่ดูแบบ “สักว่ารู้” มันก็น้อยลงไป” “หน้าที่เราคอยรู้ทันเอา ใจมันอยากจะรู้ให้ชัดก็คอยรู้ทัน มันถลำไปก็รู้ ภาวนามันไม่ยากนะ ถ้าไม่ดัดแปลงกายดัดแปลงใจนะ คอยรู้สึกเอา กายเคลื่อนไหวคอยรู้สึก จิตเคลื่อนไหวคอยรู้สึก เมื่อไหร่ใจเป็นกลางก็จะเกิดปัญญาเห็นไตรลักษณ์ของมันเอง ถ้าเห็นอย่างอื่นก็ยังไม่เกิดปัญญา ค่อย…

วันที่สอง 24 พฤศจิกายน 2552 วันนี้ตื่นแต่เช้าประมาณตี 4 กว่า ๆ เพิ่งทราบตอนจะนอนว่าลืมเอานาฬิกาปลุกมาวัดด้วย ที่ตื่นเช้าไม่ใช่อะไรหรอกนะ หนาวมากๆๆ ขนาดใส่เสื้อยืด + เสื้อหนาวแบบสเวตเตอร์สวมหัว + เสื้อแจ็กเก็ตอย่างหนาตัวใหญ่ๆ ทั้งหมดสามชั้นยังหนาวสะท้านจนต้องตื่น สาเหตุเพราะพื้นห้องเป็นหินอ่อนความเย็นเลยถ่ายทอดผ่านเสื่อขึ้นมาถึงตัว + ผ้าห่มค่อนข้างบาง คืนนี้จะเอาเบาะยางพาราบางๆ ที่เค้าปูไว้ให้บนตั่งมาปูพื้นก่อนหนึ่งชั้นแล้วค่อยปูเสื่อ จะได้ไม่หนาวมาก ตี 5 กว่าๆ เริ่มทำวัตรเช้า เดินจงกรม + นั่งสมาธิอีกเล็กน้อยพอเป็นพิธี เห็นเลยว่าใจยังไม่เป็นธรรมดา ประคองอยู่ตลอด ดิ้นรนไม่เลิก อ้อ เมื่อวานตอนเดินจงกรมในศาลาเห็นอัตตาตัวเองมากมาย ขนาดปฎิบัติไม่เอาไหนอัตตายังตัวเบอเริ่ม จะกูเก่งไปถึงไหน..พ่อคุ้ณณ อาบน้ำเสร็จมัวแต่โอ้เอ้เล็กน้อยเลยไปถึงศาลาอาหารประมาณ 7.20 วันนี้ไม่แน่ใจว่าหลวงพ่อท่านอยู่วัดหรือเปล่า แต่ไงก็ปั่นการบ้านเตรียมตัวไปล่วงหน้า ^^ ไปนั่งรอในศาลาประมาณ 7.30 เจอคุณจิ้บมาแนะนำเกี่ยวกับการฟังธรรมหลวงพ่อในวันวัดปิด / วัดเปิด ในวันวัดปิดเช่นวันนี้ให้มาประมาณ 7.45 ไม่ต้องมาเร็วมากก็ได้ ฟังธรรมเสร็จถวายอาหารพระ รับพรแล้วออกไปรอตักอาหารเช้าข้างนอก ตักอาหารเผื่อทานตอนเที่ยง (หรือเย็นด้วย) ให้ตักใส่ปิ่นโตเก็บไว้ (วัดเตรียมปิ่นโตไว้ให้แล้วไม่ต้องนำมาจากบ้าน) วันนี้นั่งคุยกับหลวงพ่อบริเวณที่หลวงพ่อสนทนาธรรมกับพระในวันวัดเปิด แต่หลวงพ่อจะหันหน้าออกมาหาพวกเรา (นั่งหันหน้าไปที่พระฉัน) ส่วนพวกเรานั่งพื้นหันหน้าไปหาท่าน วันวัดเปิดก่อน…

อยู่สวนสันติธรรม 1 บันทึกนี้เขียนเพื่อเป็นข้อเตือนใจแก่ตนเองถึงคำสอนของครูบาอาจารย์ขณะอยู่ที่สวนสันติธรรม (ชื่อในขณะนั้น ชื่อปัจจุบันคือ วัดสวนสันติธรรม) และบันทึกช่วงเวลาที่มีโอกาสภาวนาใกล้ครูบาอาจารย์ ได้เรียนรู้ใจตนเองในที่สัปปายะ  เบื้องต้นต้องบอกว่าผมเป็นเพียงผู้เริ่มเดิน ปฎิบัติได้ล้มลุกคลุกคลานมาก ๆ บันทึกนี้จึงเพียงบันทึกเรื่องราวชีวิตประจำวันทั่วไป อย่าได้ถือว่าเป็นการสอนธรรมะอะไร ที่จดบันทึกเพราะได้รับแรงบัลดาลใจจากน้อง tynanus, น้อง brilliantty และ น้อง dekchaiboy ที่เขียนบันทึกการปฎิบัติระหว่างการไปปฎิบัติธรรม อนุโมทนาน้องด้วย มีโอกาสได้ไปพักที่สวนสันติธรรม 5 วันระหว่างวันที่ 23 – 27 พฤศจิกายน 2552 เป็นการไปอยู่วัดเป็นครั้งแรกอย่างสมัครใจ (ตอนเรียนมหาวิทยาลัยเคยเข้าค่ายที่วัดหนึ่งเป็นเวลาเจ็ดวัน แต่ตอนนั้นภาคกึ่งบังคับ) สำหรับคนไม่เคยไปอยู่วัดก็ต้องตื่นเต้นกังวลเป็นธรรมดา จะเจออะไรไหมนะ จะหิวไหมนะ จะหนาวไหมนะ ฯลฯ ขอเริ่มเขียนเป็นวัน ๆ จะเขียนธรรมะที่ครูบาอาจารย์แนะนำสั่งสอน แต่ขอเว้นไม่เขียนถึงธรรมะที่ครูบาอาจารย์แนะนำเฉพาะบุคคลนะครับ วันแรก 23 พฤศจิกายน 2552  วันนี้มาสวนสันติธรรมวันแรก ก่อนหน้าได้แจ้งทางวัดก่อนแล้วว่าจะมาถึงวัดช่วงสาย ๆ เพราะติดธุระ ออกจากบ้านเวลาประมาณ 9 โมง แวะซื้อนมถั่วเหลือง + nature up ที่ฟู้ดแลนด์ (แต่พอมาถึงวัดถึงเห็นว่า nature…