วันที่สาม 25 พฤศจิกายน 2552

วันที่สามแล้ว…เมื่อคืนนอนหลับไม่สนิทตื่นหลายรอบ แต่ความง่วงและความขี้เกียจทำให้ลุกขึ้นจริงๆ ตีห้าครึ่ง ตื่นมานั่งสักพัก, สวดมนต์ทำวัตรเช้า, แผ่เมตตา, อาบน้ำเตรียมตัวไปทานข้าว (เมื่อคืนเบี้ยวไม่ได้อาบ)

วันนี้ไปศาลาเจ็ดโมงนิดๆ ทักทายคนอยู่วัดด้วยกันแป็ปนึงแล้วเข้าไปนั่งในศาลาใหญ่ สักประมาณ 8 โมงครูบาอ้าก็มาเทศน์ ครูบาอ้าแจ้งว่าวันนี้หลวงพ่อขอพักวันนึง ไม่งั้นพรุ่งนี้ท่านไม่มีแรงสอน เราได้ฟังแล้วรู้สึกสำนึกในความเมตตาของหลวงพ่อและครูบาอ้ามาก ตั้งใจจะปฎิบัติถวายแก่ครูบาอาจารย์ให้สมกับที่ท่านเสียสละกำลังกายและกำลังใจสั่งสอนพวกเราตลอดหลายปีที่ผ่านมา

ครูบาอ้าท่านเริ่มสอนว่า

“ถ้าเราจับหลักได้นะ การภาวนานะมันไม่ยากหรอก  จับหลักไว้ให้แม่น เรามีสติตามรู้กายตามรู้ใจด้วยใจตั้งมั่นและเป็น กลาง”

“ส่วนใหญ่ที่เรารู้ ใจไม่ค่อยตั้งมั่นหรอก ใจมักจะถลำไปดูอารมณ์ มันทนไม่ได้ที่จะรู้เฉยๆ พอเห็นปุ้ปจิตมักจะไปจ้องดู ไปตระครุบมัน คอยดูว่ามันคืออะไร…ใจมันถลำไปแล้ว”

“จริงๆ ดูง่ายๆ เลยนะ อะไรเกิดขึ้นก็ให้มีสติตามรู้ไปด้วยใจที่ตั้งมั่นและเป็นกลาง พอใจเป็นกลางก็เห็นจะไตรลักษณ์ เห็นความจริงของกายของใจ ใจจึงจะยอมรับความจริง”

“ส่วนใหญ่เวลาดู เราอยากดูให้ชัดๆ ทำให้เราไป focus โอกาสที่ดูแบบ “สักว่ารู้” มันก็น้อยลงไป”

“หน้าที่เราคอยรู้ทันเอา ใจมันอยากจะรู้ให้ชัดก็คอยรู้ทัน มันถลำไปก็รู้ ภาวนามันไม่ยากนะ ถ้าไม่ดัดแปลงกายดัดแปลงใจนะ คอยรู้สึกเอา กายเคลื่อนไหวคอยรู้สึก จิตเคลื่อนไหวคอยรู้สึก เมื่อไหร่ใจเป็นกลางก็จะเกิดปัญญาเห็นไตรลักษณ์ของมันเอง ถ้าเห็นอย่างอื่นก็ยังไม่เกิดปัญญา ค่อย ๆ สังเกตเอานะ”

วันนี้มีธรรมะเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยจากครูบาอ้าที่น่าสนใจมาก ขอเขียนแบบสรุป ๆ นะ เช่น

“คิดให้น้อย ๆ หน่อยนะ ทันทีที่คิดจะตกจากการรู้สภาวะแล้ว เมื่อไหร่ที่คิดไม่รู้สึกตัว”

“จะขึ้นวิปัสสนา ต้องหลุดออกจากโลกของความคิดให้ได้ก่อน ”

“คิดเอาได้แต่ความจำ..เดี๋ยวก็ลืม แต่ถ้าเห็นสภาวะจะได้ของจริงที่ติดอยู่ในใจ”

“มานะนั้นจะเป็นกิเลสที่รากเง้ามาจากอวิชชา ต้องทำลายอวิชชาถึงจะละมานะได้ ตอนนี้ละได้เป็นขณะ ๆ มีมานะแล้วคอยรู้ทัน รู้ด้วยใจเป็นกลาง”

“คนโมหะทำอะไรเคลื่อนไหวไว้ อย่าไปอยู่นิ่ง ๆ อยู่กับที่ ไม่งั้นมันซึม โมหะสู้ยากนะ มีหน้าที่คอยสังเกตเอา”

“โมหะคอยดูดให้เราไม่มีสติ ”

---

ถึงตาเราถาม ถามครูบาอ้าเรื่องการเดินจงกรมว่าเวลาเราเดินรู้สึกว่าใจตัวเองไม่เป็นปกติ จงใจ ไม่เหมือนเดินทั่วไป ควรจะเดินต่อไหม? ครูบาอ้าท่านกรุณาอธิบายสรุปได้ว่า

“ควรจะเดินแต่ต้องสังเกตเอา พอเราเริ่มจะเดินเราตั้งท่าจะเดินแล้ว ถ้าเราเห็นว่าเราตั้งท่าจะเดินแล้วเราก็ไม่เดินนะ อีกหน่อยมันจะไม่ยอมทำอะไรเลย“

“พอเข้าทางจงกรมรู้ว่าใจผิดธรรมชาติแล้ว…..ให้รู้ทันว่าใจผิด ธรรมชาติ เดินช่วงนึงใจมันคลาย…..รู้ว่ามันคลาย ใจมันเพ่ง…..รู้ว่าเพ่ง ใจมันหลง…..รู้ว่ามันหลง อย่างนี้ถึงจะเดินปัญญาต่อไปได้”

“แต่ถ้าเราขึ้นทางจงกรม เราบอกว่าอันนี้ใจผิดปกติแล้วเราไม่เดิน อันนี้..ปัญญามันล้ำหน้าเราไปแล้ว.. ต่อไปมันจะไม่ยอมทำอะไรเลย ที่สุดก็คือไม่ได้ภาวนาเพราะมันรู้ว่าพอจะเริ่มภาวนาปุ๊ปก็ผิด”

“เวลาเดินเนี่ยให้มันเกินพอดีไว้นิดนึง จงใจนิดนึง ทำไปช่วงนึงมันจะเห็น…อะ นี่จงใจนะ พอเรารู้ทันปุ้ปความจงใจดับไป ต่อไปที่เหลือเนี่ยมันจะถูกต้องแล้ว แต่ถ้าเราไปเห็นปุ้ป เห็นจงใจแล้วเราเลิกทำไปเลยมันเป็นสุดโต่งอีกข้างนึง”

“ทำไปช่วงนึงแล้วใจมันจะค่อย ๆ เห็นเองว่ามีความอยากแทรกอยู่นะ มีความจงใจภาวนาอยู่ มันมีโลภะเจตนาจะทำอยู่ มันเห็นปุ้ปคลาย จิตจะพอดีเอง”

“สติมันทำงานได้อัตโนมัติเพราะมันคลายจากที่เราจงใจ ตอนนั้นเราไม่ได้คิดจะภาวนาแล้วสติมันเลยทำงานได้โดยอัตโนมัติ แต่ถ้าเราไม่ฝึกไว้ก่อนนะ เห็นอันนี้ปุ้ป เดี๋ยวมันจงใจทำแล้วไม่ทำ ถึงเวลาที่เลิกทำมันก็จะหลงไปอยู่ในโลกเลย งั้นจงใจไว้นิดนึงแล้วคอยสังเกต มันเป็นทุกคนแหละ ห้ามไม่ได้หรอก”

“เราคอยรู้ทันไปเรื่อยนะ ใจมันค่อย ๆ คลายความเห็นผิดเอง เราฝึกแทบตายเพื่อให้เห็นเลยว่า ทุกสิ่งทุกอย่างนี้ไม่ใช่เรา มันจะอึดอัดเราก็รู้ทัน แล้วก็ทำไปสบายๆ อย่าไปจงใจ”

“จะไม่ให้จงใจก็ค่อนข้างยาก ต้องอาศัยเวลา ค่อย ๆ สังเกตไป เพราะงั้นวันไหนที่มันไม่ค่อยจงใจ มันใกล้แล้วละ ใจมันจะค่อย ๆ เป็นกลาง ใกล้จะได้มรรคผล”

“ค่อย ๆ ทำไป”

---

ตอนแรกวันนี้ตั้งใจว่าจะเลิกปฎิบัติเผื่อจะได้เลิกเพ่งลงบ้าง เกือบโดนกิเลสมันหลอกแล้วสิ กราบขอบพระคุณครูบาอ้ามากๆ ที่สั่งสอนครับ นอกจากนี้ยังมีคำถามจากคนอยู่วัดท่านอื่นอีก เช่น

ถาม: เดินรู้กายทั้งกายไม่เพ่งเท้ามันหลงนาน เพ่งที่เท้ารู้เร็วกว่า ควรเดินอย่างไร?

“ถ้าเพ่งที่เท้าแล้วใจไม่ทำงานเลยอันนี้ไม่ได้แล้ว แต่ถ้าเพ่งเท้าแล้วใจยังทำงาน รู้ทันใจ ใจไหลก็รู้ ใจคิดก็รู้ ใจโกรธใจโลภรู้ทัน อันนี้ใช้ได้อยู่“

“ทำต่อไปเรื่อย ๆ ใจไปเพ่งที่เท้าก็รู้สึก ใจไหลรู้สึก ต่อไปใจมันจะคลายจากการไปเฝ้าที่เท้า จิตจะคลายจากการรู้เท้ามารู้สึกตัวได้เอง“

ถาม: จะรู้ได้อย่างไรว่าตอนนี้ทำตามเหตุผล ตอนนี้ทำตามกิเลสแล้ว?

“ตามใจกิเลส ก็คือมันชวนให้เราไปทำในสิ่งที่ไม่ดีแล้วเราไปทำ   เช่น เดี๋ยวไปเดินจงกรมนานเดี๋ยวจะเป็นอัตตกิลมถานุโยคนะ เดี่ยวจะเคร่งเครียดเกินไป สติไม่เกิดหรอกนะ แล้วเราไปเชื่อมัน เราไม่เดิน…” (ผมเองครับ)

“หรือต้องกินเยอะ ๆ นะเดี๋ยวกลางคืนหิวจะภาวนาไม่ได้ แล้วเราก็ไปเชื่อมัน ถืงเวลากินมาก ๆ แล้วเราก็ไปนอน…ยังงี้….” (ผมอีกแล้วครับ)

ข้อสองคงโดนกิเลสหลอกกันหลายคน เพราะเห็นคนอยู่วัดนั่งอมยิ้ม หัวเราะกันใหญ่เลย 

กราบขอบพระคุณครูบาอ้ามาก ๆ ที่เมตตาสั่งสอนพวกเรา

---

หลังส่งการบ้าน, รับพรพระ ก็ออกมาตักอาหารเหมือนเมื่อวาน ตั้งใจจะตักแค่พอประมาณเพราะทานเยอะแล้วง่วงนอน แต่สุดท้ายทานข้าวต้มตอนเช้าไปสองจาน!!(ไปเติมอีกทีรอบนึง) แล้วก็…ง่วงจนได้ …T T ตักอาหารให้กินพอดีอิ่มนี่ยากนะ คงเหมือนภาวนาที่ทำให้พอดีมันยาก ต้องคอยรู้ทันความตึงความหย่อนไปเรื่อยๆ มันก็จะกลางเอง….(แต่ถ้ามีเวลาอยู่วัดสักสามเดือนอาจจะกะปริมาณตักข้าวถูกนะ)

ทานข้าวเสร็จไปเดินจงกรมในศาลาใหญ่สักพัก ใจยังประคองยืนพื้น เคลื่อนไหวอะไรรู้ไปหมด นี่จะเพ่งแบบนี้ไปถึงไหนเนี่ย!!!…เสร็จแล้วกลับห้องมาเขียนไดอารี่นิดหน่อย แล้วก็….หลับ…(เหมือนครูบาอ้าบอกเปี้ยบ) ตื่นขึ้นมากินข้าวเที่ยงอีกแล้ว อะไร!! ยังอิ่มอยู่เลย เริ่มรู้สึกว่าการกินเป็นภาระ การเอาใจให้กายมีความสุขเป็นภาระจริง ๆ แต่สุดท้ายกินจนหมดเพราะว่าเป็นกับข้าวที่ญาติโยมถวายพระมากินทิ้งกินขว้างไม่ได้

กลับห้องมาแกะเทปครูบาอ้าเมื่อเช้า เขียนๆ อยู่หมึกหมดโทสะพุ่งปรี้ด มาหมดอะไรตอนนี้วะ! หาปากกาในห้องก็ไม่มีเลยเดินไปเอาที่ศาลาใหญ่ (แถมเอากลับบ้านมาด้วย ไปวัดคราวหน้าจะเอาไปถวายคืนนะครับ) อยู่วัดเห็นกิเลสแรงๆ แล้วยินดีสะงั้น เห็นประโยชน์ของมันคือทำให้โมหะที่ยืนพื้นมันเว้นช่วง..แม้เว้นไปอกุศลตัวอื่นอีกตัวแทนก็ยังดี….เอาน่า

แกะเทปเสร็จนั่งเล่นสักพักไปเดินจงกรมต่อช่วงบ่าย วันนี้เพ่งมากกว่าทุกวัน สงสัยตั้งใจมากไป (จงใจที่จะเดินแบบไม่จงใจ กรรม) เปลี่ยนมาฟัง mp3 หลวงพ่อแทน ท่านเทศน์เรื่องการเดินจงกรมที่นักปฎิบัติทำผิดพอดีเลย ฟังจาก mp3 แล้วจดๆ เป็นไว้ในไดอารี่แบบนี้

ผิด: เข้าทางจงกรมแล้วชอบสำรวม บังคับกายบังคับใจให้ผิดปกติ เวลาเดินอย่าไปคิดว่าจะภาวนา ไม่งั้นจะบังคับ

ให้เดินอย่างรู้สึกตัว ไม่ต้องเพ่งที่เท้ามากไปจนไม่เห็นสภาวะอะไร

เวลาเดินไม่เกี่ยวกับท่าเดิน เดินแล้วจิตคิด รู้ว่าจิตคิด ใช้ได้

สุดทางแล้วอย่าพี่งหมุนตัวกลับ หมุนตัวแล้วก็อย่ารีบเดิน ไม่งั้นโลภะจะแทรก รู้สึกตัวก่อนแล้วค่อยหมุนตัว

ฟังหลวงพ่อท่านเทศน์ต่อ ท่านบอกว่า

ไม้ตายของกิเลสสำหรับพวกปัญญาชนคือ “สงสัย” พอสงสัยก็ไปคิดหาคำตอบ ไม่รู้กายรู้ใจ อีกตัวคือ “เบื่อ” พอเบื่อก็ไม่ยอมรู้กายรู้ใจเหมือนกัน

หลวงพ่อปราโมทย์

“เวลากิเลสเกิดขึ้นอย่าไปตกใจ กิเลสแสดงจุดอ่อนให้เราเห็นแล้ว ว่ากิเลสนั้นมันเกิดขึ้นได้เอง เราไมได้อยากให้เกิด ให้คอยดูไป”

หลวงพ่อปราโมทย์

---

วันนี้เริ่มหารูปแบบอื่นแทนการเดินจงกรม เปลี่ยนมาทำความสะอาดห้องแทน ทั้งกวาดทั้งถูทั้งเช็ด สังเกตว่าขนาดทำความสะอาดยังทำเพื่อ serve อัตตาของตัวเองแฮะ….ทำเสร็จเย็นพอดี อาบน้ำแล้วออกไปเดินที่ศาลาใหญ่อีก ชักเริ่มชอบความกลัวเพราะทำให้ที่เพ่งกับประคองเนี่ย หายกระเจิงหมด

วันนี้ไปสวดมนต์ทำวัตรเย็นในศาลาใหญ่ เปิดไฟสองดวงแล้วใช้ไฟฉายส่องหนังสือเอา เหงื่อแตกพลัก (กลัวหรือร้อน?) วันนี้เจ้าหน้าที่ปูเบาะรองนั่งเตรียมไว้สำหรับวันวัดเปิดพรุ่งนี้แล้ว เราสวดๆ อยู่ก็ไม่กล้าหันไปมองข้างหลัง กลัวจะเจอใครมานั่งสวดมนต์ทำวัตรเย็นด้วยเต็มพรึดไปหมด!

เสร็จก็ออกไปเดินเล่นแถวลานหลวงปู่ดูลย์ กลางคืนดาวที่สวนสันติธรรมสวยมาก ช่วงนี้ประมาณขึ้น 8 ค่ำมีแสงจันทร์พอให้เดินไม่ต้องใช้ไฟฉาย ด้วยความที่เหงื่อยังแตกจากการสวดมนต์ในศาลาอยู่เลยไม่ใส่เสื้อ jacket ตัวใหญ่ กลับมาห้องรู้สึกเย็นๆ กลัวหวัดจะกำเริบ จัดที่จัดทางเตรียมนอน สวดมนต์เล็กๆ อีกรอบ คืนนี้นอนดึกสุดเท่าที่อยู่วัดมา (แต่ยังก่อนสี่ทุ่ม) พรุ่งนี้วัดเปิด ในใจคิดว่าดีเหมือนกัน เจอคนเยอะๆ เผื่อจะออกจากภพนักปฎิบัติเคร่งเครียดได้บ้าง

ปล. วันนี้จด keyword จากหลวงพ่อและครูบาอ้าไว้ตัวเบอเริ่มในไดอารี่

หลวงพ่อ: ค่อย ๆ ฝึก ไม่รีบร้อนนะ

ครูบาอ้า: ค่อย ๆ ทำไป

จบสามวันแล้ว.. ขอบคุณที่ยังตามอ่านกันครับ